Musikk:Knirkefritt

MUSIKKRUS: Torsdag fekk eg både intervjua og sett Pony the Pirate spele på Hulen.

Som nokre av dykk kanskje har fått med dykk, er Årets Urørt for augneblinken på Norgesturné og spelar land og strand saman med jentebandet Norma Sass. Då åttarbanden inntok Bergen kasta eg meg over intervjuet som stod på sakslista til studentavisa. Litt fordi eg uansett hadde lyst på konserten, og gjerne ville ha billettar gratis. Litt fordi ingen andre tok saka, og eg syntes det hadde vore ei skam om vi ikkje hadde ei sak om dette glimrande bandet som no absolutt er aktuelle.

Frå å vere frelst, har eg no gått over til å vere heilfrelst. Flinke, dyktige store bandet! Eg fekk rettnok berre intervjua to i bandet, ettersom dei andre måtte gå att og fram med instrumenta sine til scenekanten, men likevel. Musikarar som har humor er absolutt eit pluss. Og det hadde dei. Les heile intervjuet med dei her.

Etter konserten klarte eg sjølvsagt ikkje å halde meg i tøylane, og kjøpte både søt pirat-t-skjorte og EP-en «This is Psychopedia!». Det gledar meg å vete at dei no freister å satse internasjonalt. Og eg kan knapt vente til CD-en deira kjem. Anten til rundt sommarstider eller rundt nyåret. Uansett: Vert kjekt å følgje dette bandet. Trur dei kan gjere det stort.

Pony the Pirate
- på Myspace
- på Urørt
- sin nettstad.

Plutseleg kunne Pony the Pirate føye seg inn i rekkja av “Årets Urørt” saman med Ida Maria og Matias Tellez.

Bandet med base i Oslo var soleklare favorittar både hjå juryen og publikum, då dei fredag kapra den gjeve tittelen “Årets Urørt”. Med 13 090 stemmer av totalt 18 000 stemmer, sikra dei seg statuett, 25000 kroner og ein turné til 18 spelestader i heile Norge. (Obs-obs! 17. april speler dei på Kvarteret – NG2)

Sju(åtte?)mannsbandet, med sine tre kvinner, vann konkurransen med songen “Walk the Shame”. Du har kanskje høyrt om dei før. Til dømes då dei vart intervjua på Waschera på TV2. Allereie er dei plukka ut til å spele på by:Larm, men før den tid skal dei prøve å gi ut ein EP med fem songar. Ifølgje bandet sjølv skal dei i løpet av 2009 i tillegg vere med på å lydgje ei stor norsk filmsatsing.

Det er nok best å merke seg ved namnet “Pony the Pirate” no med ein gong. Men medan vi ventar kan vi kose oss dei songane som allereie ligg ute på verdsveven.

Pony the Pirate på
- Urørt
- MySpace

PONY THE PIRATE – WALK THE SHAME
Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

I skuggen av Artic Monkeys.

Det er ikkje nødvendigvis den flinkaste ungen i klassen som gjer det skarpt når det kjem til faktiske resultat etter endt utdanning. På same vis er det med musikk – det er ikkje nødvendigvis dei som kan gitargrepa best og orda utanboks som klatrar høgst på listene. Det engelske bandet Reverend an the Makers kunne lett vorte ein av desse. Heldigvis ville bransjen det annleis.

REVEREND AND THE MAKERS – OPEN YOUR WINDOW
Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

Vokalist og songskrivar Jon McClure var i heimbyen Sheffield allereie i ein alder av 25 ein traver på scena. Og han prøvde seg i både eitt og to live-band: Judan Suki og 1984. På eit tidspunkt vart han mest for ein mentor å rekne for Artic Monkeys-vokalist Alex Turner. Som ein kuriositet kan eg nemne at “1984″ vert nemnd i AM-songen “I Bet You Look Good On the Dance Floor”.

Men medan Turner og bandet hans vart populære over natta ved å følgje råda til McClure, tok det litt lenger for mentoren sjølv. Då då snøballen starta å rulle for Artic Monkeys, fekk den då arbeidsledige McClure tilbod frå eit plateselskap om å sette saman eit band med same grunnoppskrift som apekattane.

Han let vere. Og danna eit band slik hjartet og hovudet hans sjølv ville. Resultatet vart Reverend and the Makers, som speler ei blanding av dance, electronic og indie rock. 2005 vart året dei debuterte live – og året då dei fekk vere oppvarmarar for Artic Monkeys då dei turnerte.

Første singel i rekkja vart “Heavyweigt Champion of the World”, mai 2007. September same år kom debutplata “The State of Things”.

Reverend and the Makers på
- MySpace
- Verdsveven

GLUECIFER har i dag gitt meg ei Oasis-oppleving.

Ei kva-oppleving?

Ei Oasis-oppleving. Då eg var lita kunne eg ikkje fordra Oasis. Dei laud ikkje godt i øyra mine. Men ein dag høyrte eg dei igjen, og tenkte: “Dette er jo faktisk veldig bra!”. Smaken min hadde plutseleg endra seg.

Mitt forhold til Gluecifer har ikkje utvikla seg på same vis, for eg har tydlegvis forveksla bandet med ein litt anna type musikk enn kva dei faktisk laga. Ved namnet “Gluecifer” tenkte eg metal, type Seppultura og Clawfinger. Men så kom eg plutseleg over “Desolate City” og “Easy Living” av Gluecifer, og tenkjer “er det slik dei høyres ut”?

GLUECIFER – EASY LIVING
Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

Gluecifer var ein gjeng bærumsgutar som flytta til og budde i Oslo. Dei spelte under dette bandnamnet frå 1994 til 2005, og så å sei alle platene deira vart tatt i mot med storm og jubel av kritikarane. Første vesle gjennombrotet fekk dei med vinylsingelen “God’s Chosen Dealer” i 1995.

Saman med svenske Hellacopters etablerte dei seg i 1997 som Skandinavias viktigaste hardrockband då dei lanserte plata “Ridin’ The Tiger”. Men sjølv om mannsgjengen starta tidleg på 90-talet, var det først i 2002 dei fekk stor suksess.

Singelen “Easy Living” var den første singelen dei ga ut med plateselskapet Sony i ryggen. Det vart òg den første singelen deira som sneik seg inn på VG-lista Topp 20. To gonger vart dei nominert til Spellemannsprisen. Og i det siste speleåret sitt, 2005, laga dei soundtrack til filmen Izzat. Songen heitte “Desolate City” og vart i etterkant av filmen sluppe som sjølvstendig singel.

Men dei braut altså opp. Vokalist Biff Malibu og Raldo Useless hadde, etter 11 år, mista motivasjonen for å halde fram. Altfor tidleg å avslutte noko så bra, tenkjer eg, når det først var i 2002 dei verkeleg fekk fart på spelinga.

Ettersom Gluecifer på sett og vis vert eit “nytt band” for min del, har eg heldigvis ein del plater og singlar å kose meg med no. Easy Living har i alle fall hekta meg i dag.

Gluecifer på MySpace.
Gluecifer si heimeside.

GLUECIFER – DESOLATE CITY
Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

Det kan vere irriterande nok å vere hekta på ein song. Endå meir irriterande er det å vere hekta på ein song du ikkje klarar å få tak i.

Eg har leita. Eg har slitt. Eg har søkt. Eg har lasta ned. Utan spesielt mykje hell. Songen er rett og slett berre utruleg vanskeleg å finne. Men den eksisterer! Det gjeld berre å vere disiplinert nok. Og kanskje heldig nok med torrent-adressa, eller nettsøket. For det er heilt klårt folk som har songen. Det har eg sett på last.fm sine sider. Men der kan ein altså ikkje laste ned frå.

Kva eg snakkar om? Ein svensk visesong, framført av ei amerikansk (!) gruppe som var poppis på 1940-talet.

Det heile byrja då eg såg “Salmer fra kjøkkenet” (2003). Ein utruleg koseleg norsk film av Bent Hamer. Ein film der kjøkenvanane til einslege nordmenn vert analysert via svenskar som sit på pidestall i heimen. La meg vise deg litt av filmen, slik at du forstår kva eg snakkar om.

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

Songen eg siktar til, er rettnok ikkje med i dette klyppet, men du skal få høyre den. Snart. Saka er den at eg har gått og nynna på denne trudelutten i tide og utide. Då eg såg filmen sist, og igjen fekk dilla, gav eg opp leitinga. Denne gongen har eg faktisk funne den – men ikkje heile songen. Av ein eller annan grunn vil programmet at eg ikkje skal få meir enn fire prosent inn på maskina mi. Så, lenger kom eg ikkje. Men eg reknar med du er nyfiken på korleis den høyres ut no. Ja, songen altså. Så la oss hoppe rett på sak.

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

The Delta Rhythm Boys – Flickorna i Småland

Etter Delta-gruppa hadde gjennomført den første turen til Europa, hadde dei ein konsert i Stockholm, og seinare London. Deretter spelte dei inn plate med ei rekkje svenske visesongar. På svensk. For Metronome Records. Dei spelte òg inn nokre finske visesongar. Språkkyndige hitmakarar, med andre ord. Ryktet skal ha det til at gruppa er ein av dei som har hatt flest songar inkludert i film – totalt 15 gongar frå tidleg på 1940-talet til 1956.

La oss sjå og høyre eit siste klypp. Av ein av dei, kanskje mest populære, framføringa deira. Morosam er den jo òg, om du høyrer på teksten. Som ein kuriositet er dette bortimot den einaste songen eg har fått tilsendt frå Hastur som eg ikkje har sletta eit minutt etterpå.

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

The Delta Rhythm Boys – Dry Bones

Det er i alle fall utruleg fengande med den amerikanske “schwongen” på den svenske trudelutten. For det er den eg vil ha. Den festar seg lett til knollen. I filmen vert melodien blant anna snurranår den artige svenske observatøren, Sixten, sit i campingvogna si og et sild.

Så, kjære lesar. Eg håpar du likte songen såpass godt at du kanskje vil hjelpe meg med å få tak i den. I neste rekkje kan du leggje att ein kommentar, slik at vi kan utveksle e-postadresser. Denne vil eg verkeleg ha! “Vinnaren” kunne jo kanskje fått tilbod om filmkveld med overnemnde saman med underteikna. Med mindre du bur usentralt. Og ikkje er snill, sjølvsagt.

Sist, men ikkje minst. Her er teksten.

FLICKORNA I SMÅLAND

Det är flickorna i Småland …

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.Skeiv kyrkjefolkmusikk til folket.

Toronto-bandet “The Hidden Cameras” er 1. september invitert til USF Verftet for å servere indiemusikk til bergensarane. Den alternative, indie-aktige musikken kan vi takke Indiegranskauen for å få servert på heimebane. Og sjølv om det er på ein måndag det heile skjer, dempar ikkje det lysta mi for å dukke opp for å oppleve musikarane.

Bandet er ifølgje kjelder på nettet resultatet av ein idé av songar og gitarist Joel Gibb. Debutalbumet “Ecce Homo” som kom ut i 2001, har sidan den gong vakse i talet og vorte fire plater. Siste utgjeving frå gruppa var plata “Awoo” i 2006. Sjølv karakteriserer The Hidden Cameras musikken sin som “gay church folk”.

Musikarane har ein akustisk-basert songskriving, som somme samanliknar med “The Magnetic Fields” og “Belle & Sebastian”. Og ut i frå det eg kan lese meg til på rusten engelsk, hadde dei under ei rundreise i Canada inntil 30 go-go dansarar, stripparar og musikarar, samt videoar, framviste tekstar og voldsomt engasjement frå publikum.

Tida vil vise om dei klarar å fenge bergensarane i like stor grad når dei skal spele på Verftet.

Nettside: The Hidden Cameras

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.
Fredag spelte den sveitsiske duoen MiNa på Hulen. Og eg gjekk ikkje. Pokker, tenkjer eg no.

Då venninna mi og eg rota rundt på nettet etter ein stad å kikke innom fredagskvelden, var hulen.no ein av dei heldige utvalde. Berre så dumt at vi stempla konserten som “sovemusikk”, og valgte å gå på Dubliners i staden for. Ikkje noko vondt om utestaden – men musikken til MiNa hadde vore verdt mangelen på “hæla i taket”.

MiNa er ein sveitsisk duo frå Bern – danna av Luk Zimmermann og vokalist Jäel Krebs. For over eit halvt år sidan ga dei ut debutalbummet “Playground Princess”. Ei plate som fall i god jord blant kritikarane i heimlandet. I april kjem albummet ut i resten av Europa.

Musikken er roleg og vise-aktig, med instrument som femner om blokkfløyte, banjo og gitar. Den melankolske herlegdommen har lite av futt og fart – men det er heller ikkje desse du set i platespelaren om det er det du er ute etter (med unntak av songen “What It Means to You”. Røysta kan minne litt om Cardigans-Nina.

Saman med Pål Angelskår, kjend frå Minor Majority, har songen “Living in Between” vorte til. Nyt den. Det verker nemleg som om ein enno må smøre seg med tolmod for å få tak i plata Playground Princess. På iTunes var den i alle fall ikkje å finne. I mellomtida kan ein døyve ventetida med eit tidlegare prosjekt av Jäel Krebs, bandet Lunik.

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

Knirkefrie tonar:
MiNa: Living In Between, Man from the Past
Lunik: Backup, The Most Beautiful Song, Through Your Eyes, You Won’t Stop Me

My Space: MiNa
Heimeside: MiNa

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

Eg har dilla. Totalt. Tidlaus dilla.

Og det heile er Postgirobygget si skuld. Og så hende det seg slik at eg undervegs i tumlinga mi på nettet kom over denne artige videoen. Songen “Tidløs” er henta frå albumet med same tittel som kom ut i fjor. Ein finfin trudelutt som på snedent vis har innsydd titlar frå songar bandet har laga tidlegare. I alle fall frå songane “Bohemen Leve” og “En solskinnsdag”.

Elles kan eg nemne at eg hadde skrive mangt og mykje om korleis studentbandet “The Pissed of Sons” i Trondheim vart omdøypt til “Postgirobygget” i 1995. Men så forsvant det. Rubbel og bit. Takk til den stabile nettlesaren min. Om det likevel vil lese om det, er kjelda mi å finne her – på den offisielle heimesida deira.

Knirkefrie tonar: Tidløs, Idyll, En Solskinnsdag

Nettside: Postgirobygget

Høyrt om Kirsten Price? Ikkje? Stakkars.

Ho er nemleg ein artist det er verdt å merke seg. Som den britisk soul-songar og multi-instrumentell artisten ho er, både skriv, spelar og produserer dama storparten av musikken sin.

Debutplata hennar ”Guts & Garbage” vart lansert i oktober. Og sjølv om flesteparten av oss då får assosiasjonar til interiøret under huda, forklarar ho i eit intervju namnevalet med eit litt anna utgangspunkt:

– Eg trengte mykje mot (guts) for å lage denne plata. Og i prosessen måtte eg kvitte meg med mykje boss (garbage). Songar som ikkje vart brukt på plata.

Når ein då ser at songane ho ikkje synst var gode nok, faktisk vert brukt av andre artistar .. Det seier sitt. Plata hennar har ingen songar som bør hoppast over. Dei er alle gode! Men ein finn alltids sine eigne favorittar. Min kjem i form av songane ”Magic Tree”, ”Fall” og ”Let Me Go”. Førstnemnde nytta i serien ”The L-Word”.

Gjennom Kirsten Price har andre artistar fått eit godt førebilete på ekte song- og musikkglede. For ein beint fram høyrer at ho kosar seg med musikken. Skulle du i tillegg slumpe til å sjå ho på scenekanten får den rå musikkgleda òg eit andlet.

Dette er dama som fekk folka i plateselskapet til å bruke tannkosten sin til mikrofon medan dei sang songane hennar – sjølv før ho hadde skrive ei kontrakt med selskapet. Dette er dama som vert samanlikna med Janis Joplin, men som av mange vil verte rekna for å vere mykje, mykje betre en den avlidne legenda ..

Og sist, men ikkje minst. Dette er dama som, sørgjeleg nok delar same namn som ein pornoskodespelar. Den britiske syngedama har imidlertid retten på si side, sidan ”Kirsten Price” faktisk var det som sto på dåpsattesten. Det er meir enn skodespelaren, som gløymte att kleda sine heime då ho skulle på filmsettet, kan skryte på seg.

Det er i det heiletatt vanskeleg å ikkje vere entusiastisk når det gjeld denne dama. For sist, men ikkje minst, ho meistrer kunsten å vere sexy utan å vere smaklaus. Price har forstått det Shakira ikkje har – å vere forførande har ingenting med oljen eller regnet kroppen din måtte få nærkontakt med.

Knirkefrie tonar: Magic Tree, Fall, Let Me Go.

Kirsten Price på My space og iLike.

Tipsar: Sissel.

9 kommentarer