Mark Ronson – Valerie
Du som har radioen på dag ut og dag inn er nok så ufatteleg lei denne songen at du knapt har ord for det. Men. Eg er ikkje ein flittig radiolyttar, og har difor nettopp fått dilla på denne fengande gladsongen med vokal av Amy Winehouse.

Queens of the Stone Age – Make It With Chu
Det er langt mellom songane frå Queens of the Stone Age som eg faktisk likar, uansett kor varmt ein viss Jon omtalar ”The Mosquito Song”. Den vert ikkje betre i mine øyrer av den grunn. Make It With Chu er derimot eit hederleg unntak, i tillegg til ”No One Knows” som frå før av ligg i trudeluttarkivet.

Click here to view the embedded video.

Ghosts – The World is Outside
Ghosts er eit britisk pop-band som i 2007 debuterte med albummet ”The World is Outside”. Tilbakelent pop med ein herleg britisk aksent. Nokre samanliknar dei delvis med Coldplay og Keane. Eg forstår kvad ei meiner, men treng ikkje nødvendigvis vere spesielt einige med dei. Coldplay ligg nok ein del hakk over desse, sjølv om songen ”The World is Outside” er knas.

Feist – 1 2 3 4 + My Moon My Man
Av den svenske bloggen ”Musikbyrån”, vart Feist sitt album ”The Reminder” rangert som det beste albummet i 2007. Og det med god grunn. Alle songane på skiva er herlege, spesielle, rolege, nydelege. Ja. Noko heilt for seg sjølv. Har du ikkje høyrt spesielt mykje til Feist tidlegare, burde du abslutt kikke på plata hennar.

Click here to view the embedded video.

The Cardigans – You’re The Storm + (If You Were) Less Like Me
To songar plukka frå ”Best of”-abummet til svenskane, eit verk som kom på platemarknaden først januar i år. Med til saman 46 songar frå karrieren som starta i 1994, har ein fått med mykje snadder. Nokre meir kjende enn andre – i tillegg til ein del dårlege demoversjonar. Heldigvis er det ingen som tvingar oss til å høyre sistnemnde når dei faktisk har ferdigskurte fine songar å servere. Det ser ut som om sistnemnde song opererer under to namn: Good morning Joan og (If You Were) Less Like Me. Siste versjonen er litt rolegare enn Good morning Joan, dog. Usikker på kven av namna som er “mest rett”.

Camille – Pour Que L’amour Me Quitte
Tidlegare med i det bandet ”Nouvelle Vague”, som eg aldri har høyrt om før, gjekk franske Camille etterkvart over til ei solokarriere. Ho har prøvd seg med ballettdansing og innanfor filmbransjen via filmen ”Les Morsures de l’Aube”., der ho fekk med ein song på filmalbummet. Synginga og songskrivinga skaut først fram etter at ho i eit bryllaup hadde sunge ein song med namn ”Un Homme Déserté”. Plata ”Le fil”, som songen ”Pur Que L’amour Me Quitte” er henta frå, vant i 2005 prisen ”Best New Album” i den årlege prisutdelinga ”Victoires de la Musique Awards”. Dama brukar heile spekteret sitt i synginga – vere seg harking eller sarte tonar.

The Perishers – Midnight Skies
Roleg svensk musikk med ei nerve. Vart fort forelska i lyden til dette bandet, men avdi mykje av musikken var lik gjekk eg òg fort lei. Men. Musikken er bra den. Eg vart nok berre litt for ivrig på repeteringa. ”Midnight Skies” er uansett ei perle.