Det var i ein periode. Ein periode då gutane på ungdomsskulen spelte desse mørke tonane til desse mørke musikarane frå Amerika, at entusiasmen deira smitta over. Sjølv på meg. Med litt tid og ettertanke spelar eg på ny musikken deira. Men med ein heilt annan grunn. Den vert spelt fordi den er tidlaus. Fordi den held seg. Fordi det er sving, svung, svong og alt som trengt i mange av songane deira. Klassiske songar som kjem til å verte spelt og spelt og spelt og spelt.

I kveld spelar dei på Koengen i Bergen. Og eg er glad for at eg skal få æra av å høyre dei.

Noko seier meg at eg har all grunn til å glede meg til å høyre oppvarmingsbanda The Sword og Down òg. Metallica har sjølv plukka ut banda til å hjelpe dei på denne einaste konserten dei spelar i Skandinavia i denne omgang.